po prostu: Ubrałbym swój smutek w image Marlona Brando i doprawił przekleństwem z pożądaniem, uderzeniem kobiety, rozwodem, czymkolwiek. I jeszcze Odpocząłbym przy zniszczonej Warszawie albo na slumsach w Wenecji. Niech ktoś mnie okradnie, zastrzeli, cokolwiek. Nadal niestety bywa albo jest to: smutek, bez wdzięku. Zupełnie. Niewdzięczny, bez uroku. Taki zwykły. Wiesz, czasami chciałbym się trochę poobwiniać, pozdradzać. pozabijać wyrzuty sumienia. Takie tam, tańczyć z diabłem i inne literackie banialuki. A więc bierz mnie diablico i porwij w salsę, opętaj mnie fatalnością, czy innym udawaniem. I rób to, za wszelką cenę mnie niszcz. Perfumy i puder masz po to by wykańczać. Zróbmy pierwszy krok, raz, dwa, raz, dwa. Proszę o wykończenie, raz, dwa, raz, dwa.